حیات زمین

مقدمه: 
آیه 33 سوره ی یس: وَآیَةٌ لَّهُمُ الْأَرْضُ الْمَیْتَةُ أَحْیَیْنَاهَا وَأَخْرَجْنَا مِنْهَا حَبًّا فَمِنْهُ یَأْکُلُونَ ﴿33﴾ ترجمه ی آیه : و زمین مرده برهانى است براى ایشان که آن را زنده گردانیدیم و دانه از آن برآوردیم که از آن مى‏خورند (33)
بدنه اصلی: 

موضوعات اساسی آیه:

  1. آیت و نشانه بودن زمین مرده که آن را خداوند زنده کرده است.
  2. آیت و نشانه بودن دانه ای که خداوند آن را از زمین بیرون می آورد و ما از آن می خوریم.

مباحث علمی

این آیه را می توان به دو صورت مورد بررسی قرار داد؛ در حالت اول به همان ظاهر آیه توجه می کنیم در این مورد ابتدا باید بررسی کرد که

  1. منظور از اینکه زمین زنده می شود چیست و اینکه اصولا در مباحث زمین شناختی زمین زنده چه ویژگی های دارد؟

شاید اگر بخواهیم یک ویژگی بارز بین موجود زنده و غیر زنده را بیان کنیم، بتوان قدرت تولید مثل و زایندگی موجود زنده را بیان کرد که در موجود غیر زنده وجود ندارد. در مورد زمین زنده نیز آنچه که رایج است ؛زمینی را که قابلیت کشت دارد؛ زمین زنده در نظر می گیرند. از آیه نیز ظاهراً این طور استنباط می شود که زمینی که از آن بتوان دانه استخراج کرد زمینی است که زنده شده است؛ با این حال نباید این نکته رافراموش کرد که حتی در زمین هایی مانند کویر که ممکن است بگوییم کشاورزی در آن امکان پذیر نیست، وجود گونه های گیاهی و جانوری خاص متناسب با این منطقه خود بیانگر وجود حیات در این نوع زمین است، بنابراین تعیین ویژگی های زمین زنده نیازمند مطالعات بیشتری در این حوزه می باشد.

2- "تعبیر  به « َآیَةٌ » به صورت «نکره» اشاره به عظمت و اهمیت و وضوح این نشانه توحیدى است .

جمله « فَمِنْهُ یَأْکُلُونَ » از یکسو اشاره به این است که انسان از بخشى از دانه هاى گیاهى تغذیه مى کند، و بعضى دیگر قابل تغذیه براى انسان نیست ، ولى فوائد دیگرى دارد مانند تغذیه حیوانات ، ساختن مواد رنگى ، داروئى ، و امور دیگرى که در زندگى انسان کاملا مورد استفاده است .

و از سوى دیگر با مقدم داشتن «مِنْهُ»  بر « یَأْکُلُونَ »  که معمولاً براى حصر مى آید این نکته را بیان مى کند که بیشترین (و نیز بهترین ) تغذیه انسان از مواد گیاهى است آنچنان که گوئى تمام غذاى انسان را تشکیل مى دهد!" تفسیر نمونه ذیل آیه 33 سوره ی یس

در مباحث مربوط به آیات و نشانه های خداوند باید در نظر داشت که خداوند هر چیزی را آیه نمی گیرد بنابراین اطلاق لفظ آیه به  « حَبًّا » می تواند خود بیانگر نکات ظریفی باشد. نکاتی که در این باره به نظر می رسد به شرح زیر است:

- - - به دلیل آمدن کلمه ی «  ألأرضُ » شاید بتوان از آیه این طور برداشت کرد که منظور سیری بوده که بر کره ی زمین گذشته است:

  • برهه ای از زمان، کره ی زمین مناسب برای حیات نبوده است(برای مثال ماگمای جاری بر روی صخره های داغ بوده است) در اینجا همان قسمتی در نظر بگیریم که زمین مرده بوده است؛
  • طبق آیاتی در قرآن که بیان شده است :« وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاء کُلَّ شَیْءٍ حَیٍّ (سوره انبیا آیه 30)» و هر چیز زنده‏ اى را از آب پدید آوردیم. و هم چنین طبق خطبه ی اول حضرت علی علیه السلام در نهج البلاغه ؛ بارش های ناگهانی منجر به این شد که زمین را چند میلیارد سال اقیانوس در بر گیرد.
  • بعد از این مدت که سرتاسر زمین را آب فراگرفته بود؛ یک سری موجوداتی پیدا می شوند که با تولید اکسیژن، جو را ایجاد می کنند، تاقبل از آن سیستم حیات اکسیژن نداشته است.
  • سوخت و ساز بدن ما وابسته به اکسیژن است و ما اکسیژن را جذب می کنیم.
  • مولکول اکسیژن شبیه حبه است: دو لته ای است.
  • کتاب های زمین شناسی نیز همین دیدگاه را ارائه کرده اند.

 

 

 

نتیجه گیری: 
حال با این توضیحات باید بررسی شود که آیا می توان اکسیژن را همان « حَبًّا » در نظر گرفت که (با توضیحاتی که ذکر شد) خداوند آن را از زمین بیرون آورده و ما آن را می خوریم(جذب می کنیم) ؟؟؟
نام سوره: 
پدیده‌های طبیعی: 
سبک اثر پژوهشی: